Widgets Magazine

கடைசி வரை...

Webdunia|
விக்டருக்கு மரண பயம் இல்லை. அவனுக்கு 19 வயதுதான். ஆனால் இந்தச் சின்ன வயதில் சாகப் போகிறோம் என்ற அதிர்ச்சி அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூட இல்லை. சினிமாவில் வருவது போன்உச்சரிக்க முடியாத பெயருள்ள ஒரு விநோதமான வியாதி அவனுக்கு இருந்தது.

நன்றாகத்தான் இருப்பான் ஆனால் திடீரென்று தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று அவனுக்குத் தெரியாது. அப்படி நடக்கும்போதெல்லாம் ஒரு வாரம் படுத்த படுக்கையாக இருப்பான். அவனுக்கு மரணம் நெருங்கிவிட்டது என்று எல்லாரும் நினைப்பார்கள. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் தானாக சரியாகி மீண்டும் சகஜமாகிவிடுவான். இது பத்து வருடக் கதை.

சாவதற்கு முன் வாழ்க்கையை முடிந்த அளவு அனுபவித்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான் விக்டர். அவன் பாஷையில் `அனுபவிப்பது' என்றால் நல்ல சினிமாவுக்குப் போவது, நல்ல புத்தகங்களைப் படிப்பது, நல்ல இசையைக் கேட்பது, நண்பர்களுடன் கடற்கரைக்குப் போவது இதெல்லாம்தான்.
அவனுக்குக் காதலி என்று யாரும் கிடையாது. காதல் கதைகளைப் படித்துக் கனவு காண்பதோடு சரி. இந்த சூழலில்தான் அவன் தெருவில் ஒரு புதிய கேசட் கடை திறந்தது. மற்ற கடைகளில் கிடைக்காத சில அரிய சி.டி.களும் கேசட்களும் அங்கே கிடைக்கிறது என்று விக்டரின் நண்பர்கள் சொன்னார்கள்.

தான் ரொம்ப நாளாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பாடகரின் ஆல்பம் அங்கே இருக்கிறதா பார்ப்போம் என்று கிளம்பினான் விக்டர். அது சின்ன கடைதான். அந்தக் கடையில் அவனையும் கடையின் கவுன்டரில் உட்கார்ந்திருந்த பெண்ணையும் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. கொஞ்ச நேரம் தேடிய பிறகு அது கிடைத்தது.
கேசட்டை எடுத்துக்கொண்டு கவுன்டருக்குப் போனான் விக்டர். அப்போதுதான் அந்தப் பெண்ணை சரியாகப் பார்த்தான். ஒரு நொடி விக்டர் ஸ்தம்பித்துப் போனான். அவ்வளவு அழகு அந்தப் பெண். அவன் கேசட்டை அவளிடம் நீட்டியதும் அவள் அழகாகப் புன்னகைத்து அதை வாங்கிக் கொண்டாள்.

அதற்குப் பிறகு ஏதாவது ஒரு சாக்கு வைத்து அந்தக் கடைக்கு மீண்டும் போக முடியாதா என்று நினைத்தான் விக்டர். அடுத்த நாள் திரும்பவும் ஒரு கேசட் வாங்கப் போனான். கடையின் ஒரு மூலையில் நின்றுகொண்டு கேசட்களையும் சி.டி.களையும் பார்ப்பது போல் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.
அந்தப் பெண் அதை கவனித்தாள். ஆனால் கண்டுகொள்ளவில்லை. எப்போதும் போல் புன்னகையுடன் பில் போட்டாள். ஆனால் இந்த முறை, "கேசட்டை கவரில் சுற்றித் தரட்டுமா?" என்று கேட்டாள். விக்டர் கனவிலிருந்து மீளாமல் சரி என்று சொன்னான். இது தினமும் நடந்தது.

ஒரு கட்டத்தில் விக்டருக்கு அந்தப் பெண்ணைத் தவிர வேறு சிந்தனை இல்லாமல் போனது. இல்லாத கேசட்களைப் பற்றி விசாரிப்பது போல் அந்தப் பெண்ணிடம் பேச்சுக் கொடுப்பான். அவளும் ரெடியாகப் பேசுவாள். அந்த ஒரு சில வார்த்தைகளோடு சரி.
அந்தப் பெண்ணிடம் வெளிப்படையாகப் பேச விக்டருக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவளிடம் `நாம் நண்பர்களாக இருக்கலாமா?' என்று சொல்ல நினைப்பான். தன் தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுக்க நினைப்பான். ஆனால் வெட்கமும் பயமும் அவனைத் தடுத்தன.


இதில் மேலும் படிக்கவும் :